همه چیز آنقدر هم که فکر می‌کنی راحت نیست؛ نگاه به صبر و شکیبایی‌شان نکن، نگاه به عمق نگاه‌شان بدوز تا درد را بخوانی ، آن وقت خواهی دانست آن‌ها درد را زندگی می‌کنند.فرزندانی که حسرت خیلی چیزها به دلشان مانده؛ دقیقا همان چیزهایی که دیگر به چشمان من و تو مهم نمی‌آیند؛ چرا که تا از دست ندهیم قدر نمی‌دانیم.
نمی‌دانیم حسرت دیدن چشمان خیس‌شان از شوق موفقیت یعنی چه
نمی‌دانیم حسرت دیدن برق تگاهشان وقتی بر تو افتخار می کنند یعنی چه
نمی‌دانیم عشق ورزی‌ها، آغوش‌ها ، بوسه‌ها ، قربان صدقه رفتن‌ها و حتی دست در دست گذاشتن دیگران با پدر و مادرهایشان را دیدن درحالی که خودت محروم از همه آن‌ها باشی یعنی چه
نمی‌دانیم جای خالی‌شان همیشه و همیشه خالی می‌ماند و این یعنی داغ نبودشان تا ابد تازگی دارد
نمی‌دانیم تمام خاطرات‌شان کمرنگ که نه پررنگ و پررنگ‌تر می‌شود
نمی‌دانیم نبودشان در تصمیم‌های مهم زندگی‌مان یعنی تمام درد ، یعنی تمام حسرت یعنی ...
نمی‌دانیم نیمه شب از دلتنگی بهشت زهرا رفتن یعنی چه
نمی‌دانیم دلتنگ صدای‌شان شدن یعنی چه
نمی‌دانیم دلتنگی، حسرت، بی‌طاقت، بی‌تاب شدن یعنی چی
نمی‌دانیم نبود سایه سر، همدم، بزرگ، راهنما، تکیه گاه، محبت، عشق، مهربانی، تجریه، حامی، دوست، سنگ صبور و ... یعنی چه، نمی‌دانیم نبود این همه مهم یعنی چی
نمی‌دانیم همه بود و نبودت را، همه زندگیت را ، تمام دل خوشیت را جلوی چشمانت  در میان خاک گذاشتن یعنی چه، نمی ‌دانیم تکرار هر ساله آن صحنه پیرتر کردنت یعنی چه ، که کاش هر ساله باشد
بگذار ادامه ندهم از ندانسته هامان تنها یک حرف
ما به معنی واقعی نمی‌دانیم نبودشان و نداشتن‌شان و این همه حسرت و درد یعنی چه و نخواهی دانست تا وقتی درد را مزه مزه نکرده باشی که الهی روزی‌تان ، روزی‌مان نشود.
کاش یک روز کنار این همه درد، درد کاش مهربان‌تر بودم با پدر و مادرم اضافه نشود که اگر بشود ... دست خودمان است و لاغیر، بسم الله ...

پ.ن : می دانم تلخ است مطلب ولی گاهی باید تلخی هم خواند و شنید ... برای صبر تمام این فرزندان و عاقبت به خیریشات دعا کنید